Irony.

Sa kung papaanong nalampasan ko na
ang pagkamatay sa iyong bawat pag-ngiti,
ngayo'y nais ko namang humalakhak
sa bawat pagkakataong
nakikita kitang malungkot.

Sa gayong paraan,
masasabi kong wala na nga,
wala na ang himutok nitong puso kong
dati mong sinaktan, pinahirapan at nilapastangan.

Sa kung papaanong naitago ko na
ang pagkalupol sa tuwing hinahagkan mo
ngayo'y nais ko namang lumundag sa tuwa
sa bawat pagkakataong
nababanaag kong nagdadalamhati ang iyong puso

Sa gayong paraan,
mapatutunayan kong lumipas na nga,
lumipas na ang dalamhati nitong mundo kong
ikinulong mo sa iyong sariling mga layaw

Sa kung papaanong napagtagumpayan ko na
ang makawala sa iyong mahigpit na yakap
Ngayo'y nais ko namang lumipad sa alapaap
sa bawat pagkakataong
bumabagsak ang luha sa iyong mga mata

Sa gayong paraan,
maiuulat ko sa buong mundong napawi na,
napawi na nga ang busilak kong pag-ibig
na iyong dinumhan kapalit ang pag-ibig niya.

Ngunit ganoon parin..
Sa huli...
Masaya ka...
At nandito ako,

sa isang tabi...


Nangungulila...